ŁACIATE MITY
Mariusz Antoszczuk

Na temat naszej rasy krąży mnóstwo bardziej i mniej krzywdzących mitów. Poniżej demaskuję i obalam część z nich.

Mit 1. Beagle są głupie
Nie ma głupich psów! Są tylko nierozsądni właściciele, którzy nie znając rasy, sprowadzili pod swój dach jej przedstawiciela i dziś nie potrafią niczego tego psa nauczyć nie wspominając już o wychowaniu czy socjalizacji. Beagle to psy inteligentne, dość szybko się uczące, ale potrzebujące mnóstwa treningów i bezustannego szlifowania swoich umiejętności. Doskonale uczą się na 'kliker' i gdy motywowane są zabawką lub przysmakiem. To nie głupie psy, ale takie, które wymagają mnóstwa cierpliwości.

Mit 2. Beagle mają ADHD
Jeśli ktoś myśląc o psie ma wyobrażenie wiecznie leżącego pod kominkiem czworonoga, który nie wchodzi nam w drogę, to z pewnością beagle z żywym charakterem, kochający biegać i bawić się, będzie zaprzeczeniem tych wyobrażeń. ADHD to choroba nadpobudliwości -beagle jej nie mają. Ale zgodnie z wzorcem kochają żywiołowość, są radosne i pełno ich wszędzie, dlatego doskonale spełniają się jako psy ludzi kochajacych życie, ruch i przyrodę.

Mit 3. Beagle nie nadają się do pracy w lesie
Niestety taka opinia jest bardzo powszechna odkąd rasa zyskała popularność i wstąpiła na salony wielkomiejskich bloków i od czasu do czasu zimowymi wieczorami paraduje ubrana w  kolorowe ciuszki. Do tego dochodzi opinia o wiecznie rozbieganych psach i sfrustrowanych, nieradzących sobie z nimi ich właścicielach. Tymczasem beagle to psy gończe, doskonale radzące sobie jako tropowce a nawet dzikarze, które coraz częściej stają do konkursów pracy zdobywając na nich laury i już dziś na prawie każdej wystawie w klasie użytków podziwiać możemy psy pracujące. Jednak osiągnięcie tego wymaga szkolenia, precyzji i odpowiedniego podejścia, gdyż beagle to psy stworzone do polowania w złajach na lisy i zające. Z pewnością dobrze wyszkolony beagle może być chlubą niejednego myśliwego.

Mit 4. Wychowanie beagle jest niemożliwe
Bzdura. Jest trudne, ale nie jest niemożliwe. Znam mnóstwo beaglów i większa część z nich jest doskonale wychowana.

5. Beagle to psy typowo kanapowe
Beagle to psy typowo pracujące, węszące, gończe. Kanapa to dla nich nienaturalne środowisko -owszem, jak każde zwierzę doskonale się na niej odnajdzie, ale nie należą one do IX grupy FCI (Psy ozdobne i do towarzystwa) ale do grupy VI (psy gończe i posokowce). Takie są ich naturalne predyspozycje i nie wolno nam o nich zapominać.

6. Beagle to mały pies więc sprawia małe kłopoty
Kłopoty z psem nie zależą wcale od jego wzrostu i wagi. Są miniaturowi terroryści i gigantyczne przytulaki. Tak samo bywają beagle, które nie wychowywane, nie szkolone i nie znajace granic ani zasad sowjego przewodnika przysparzają mnóstwo problemów swoim właścicielom. Pies = praca. Pies + brak pracy = kłopoty, problemy i frustracje!

7. Beagle bez rodowodu jest zdrowszy
Owszem bywają rasy, które są predysponowane do pewnych chorób (jednak w tym wypadku FCI zmusza hodowcó do badań genetycznych), ale nieprawdą jest stwierdzenie, że rasowy beagle jest mniej zdrowy niż pies w typie beagle. Uważam, że jest wręcz odwrotnie. Hodowcy zrzeszeni w FCI muszą dbać o swoje psy (chore nie mogą być rozmnażane), każda suka w połogu i jej miot są starannie oceniane, szczepione, odrobaczane, przebywają pod kontrolą lekarza weterynarii -czego niestety nie można powiedzieć o amatorach mnożenia psów bez rodowodów.
Innym powodem popularyzacji tego mitu jest fakt, że ludzie kupując psa z rodowodem bardziej o niego dbają i ich wizyty u weterynarza sa częstsze niż raz do roku -stąd może u postronnych obserwatorów przeświadczenie, że pies choruje, skoro dość częśto jeździ do kliniki.

8. Beagle zawsze ucieka
Nieprawda. Moje nie uciekają. Owszem instynkty wodzą je tu i tam, ale odwołane zawsze wracają. I znowu powracamy do szkolenia i wychowania naszych psów -czego owoce zbieramy w czasie każdego spaceru.

9. Każda suka beagle musi przynajmniej raz w życiu mieć młode
Bzdura. Suka nie ma w sobie pragnienia bycia matką, jakie mają np. bezpłodne czy samotne kobiety. Nie należy personifikować psów! Macierzyństwo suki ma więcej wspólnego z jej instynktami rozrodczymi niż z psychologią.
Uważam, że rozmnażane mogą być tylko suki rodowodowe, z uprawnieniami hodowlanymi (oceny co najmniej bardzo dobre z trzech różnych wystaw -w tym klubowej lub międzynarodowej, od dwóch różnych sędziów), którzych właściele prowadzą hodowlę w ramach FCI (Związku Kynologicznego w Polsce). Inne suczki powinny być sterylizowane.
Zanim dopuścisz do tego, by twoja suka miała "przynajmniej jeden miot", popracuj jako ochotnik przez jakiś czas w lokalnym schronisku dla bezdomnych zwierząt. Zobaczysz tam mnóstwo szczeniąt i dorosłych psów, które co dzień są zabijane. Rozmnażając swojego psa zwiększasz liczbę niepotrzebnych śmierci oraz ilość psów obciążonych takimi chorobami genetycznymi jak dysplazja stawu biodrowego, zaburzenie krzepliwości krwi, postępujący zanik siatkówki i wiele innych, których można uniknąć w przypadku profesjonalnego planowania hodowli.

10. Każdy samiec beagle musi przynajmniej raz w życiu pokryć sukę
Nieprawda, bo po co ma to robić? Są psy żyjące 'w celibacie' i w niczym nie różnią się one od swoich kolegów wziętych reproduktorów. Pies nie ma ochoty na seks ot tak, a jedynie wyczuwajac cieczkę suki.